Niemand begrijpt mij


Ze voelde zich alleen, had het idee dat niemand haar begreep en was het liefst alleen.

Op school liep ze altijd alleen over het schoolplein. Veel vrienden had ze niet. Ze werd ook niet gepest maar ze hoorde er gewoon niet echt bij.

Wanneer ze dit thuis en aan haar leraar aangaf dan zeiden ze vaak “joh, dat valt toch wel mee, je hebt vriendinnen waar je mee om gaat maak je maar niet druk” Ze voelde zich dan niet begrepen. Dit deed pijn en het liefste was ze de hele dag alleen op haar kamer. Met haar dagboek. Daar schreef ze elke dag in.

Elke avond in bed vroeg ze zich weer af wat er toch mis was met haar. Wat vonden andere kinderen eigenlijk van haar. Wat vonden ze van haar kleding, wat vonden ze van haar als persoon en waarom praat niemand met haar. Zag ze er anders uit als andere.

‘S morgens keek ze in de spiegel en zei ze tegen zichzelf “zie je wel, ik zie er anders uit als een ander, niemand vind mij aardig”

Op een dag gebeurde er iets wat haar leven voor altijd veranderde.

Er kwam een nieuwe leerling bij haar in de klas. De leraar had ervoor gezorgd dat dit nieuwe meisje naast haar in de klas kwam te zitten. Zie je wel was haar eerste gedachten. Ze moet naast mij zitten omdat ik anders ben dan de rest. 

Het meisje stelde zich voor en vertelde dat ze het erg spannend vond om op een nieuwe school en in een nieuwe klas te beginnen. Ze had wat gemompeld maar was er niet echt op in gegaan. 

In de pauze kwam het meisje bij haar zitten en samen aten ze hun lunch. Ze voelde zich ineens heel anders.

De volgende dag kwam het meisje voor school bij haar op het schoolplein staan en bleef tegen haar praten. Ze raakte in gesprek en ze vond dit nieuwe meisje best aardig. Totdat ze vroeg waarom ze alleen stond en geen vriendinnen had. 

Ze dacht bij zichzelf: ik kan nu mijn mond houden of gewoon eerlijk zeggen wat er is. Dat laatste deed ze. Ze vertelde aan het meisje dat ze liever alleen was, dat ze niet veel contact had met andere meiden en dat ze zich vaak afvroeg wat andere van haar vonden.

Ik vind jouw een hele leuke meid en ik wil jouw vriendin worden zei het nieuwe meisje. Dit gebeurde ook. De meiden trokken veel met elkaar op, ook buiten school om en werden echte vriendinnen. 

 

Dit verhaal is een verhaal wat niet altijd zo gaat helaas.

Wat ik meiden in mijn praktijk leer is om helpende gedachten te bedenken waardoor je al een stuk beter in je zelf gaat geloven. Wanneer je minder zelfvertrouwen hebt zijn er vaak niet helpende gedachten in je hoofd die ervoor zorgen dat je je afvraagt wat een ander van je vindt, dat je niet met andere durft te praten en dat je het liefst alleen op je kamer zit.

Wanneer je weet hoe je die niet helpende gedachten kan omdraaien naar helpende gedachten dan durf je uiteindelijk wel met andere mensen te praten, vindt je het niet erg wat andere van je kleding vinden en vind je het leuk om met leeftijdsgenoten om te gaan.

 

 

 

 

 

Herken jij jouw zoon of dochter in dit verhaal?

Neem dan contact met mij op  voor een gratis kennismakingsgesprek waarin we kijken hoe ik jullie kan helpen.

Klik hier voor een gratis kennismakingsgesprek

Terug naar berichten