De stap naar de brugklas is groter dan je denkt.

De stap naar de brugklas is groter dan je denkt.

Ik kan het me nog goed herinneren. Naar de brugklas gaan. Spanning voor iedereen. De een uitte dit wel en de ander niet. Maar ik weet zeker dat bij al mijn klasgenoten die spanning er was. Als hechte groep 8 zouden we uit elkaar gaan. Omdat er maar 2 middelbare scholen in mijn woonplaats waren ging ongeveer de helft mee naar de brugklas waar ik ook heen ging. Dus een deel van de klas bleef bij elkaar. Dit was een fijn idee en zorgde voor iets minder spanning. Zeker de eerste paar weken hadden we veel aan elkaar.

Wat ik nu veel zie en hoor om me heen is dat ouders en ook kinderen die spanning een beetje weg wimpelen. O, dat doen we even. Het is maar een overgang van school.

Er word niet echt voorbereid op wat komen gaat.

Ik vind dat je de overgang van een basisschol naar een middelbare school niet moet onderschatten.

De school is veel groter. De lessen zijn anders en ook de vakken lijken niet op dei van de basisschool.

Wanneer je dit onderschat is de kans groot dat je kind overweldigd word in de eerste week en dan juist enorm onzeker word, want wat gebeurt er allemaal.

Een goede voorbereiding en het serieus nemen van de overgang is denk ik heel belangrijk om de onzekerheid onder controle te krijgen.

Zeker als je kind gevoelig is voor veranderingen is een goede voorbereiding belangrijk in plaats van denken o, dat doen we even.

Doordat je kind weet waar het aan toe is en de onzekerheid te erkennen kan je thuis al bouwen aan meer zelfvertrouwen.

En wanneer je dat zelfvertrouwen meeneemt in je rugzak dan kun je zeggen dat doen we even.

In de gratis minitraining die ik gemaakt heb, geef ik je tips en oefeningen om het zelfvertrouwen van jouw aanstaande brugklasser een boost te geven.

De stap naar de brugklas is groter dan je denkt. Een boost aan zelfvertrouwen is altijd handig.

Klik hier voor meer informatie over de gratis minitraining en meld je vandaag nog aan.

Een sprong in het diepe

Een sprong in het diepe

Daar ging ik dan. Met lood in mijn schoenen. Mee naar het zwembad. Mijn jongste zoon mocht afzwemmen voor zijn
A diploma en ik mocht mee zwemmen.

Vooraf was er verteld dat alles wat de kinderen deden dat de ouders dat ook moesten doen. Op mijn buik en rug zwemmen dat is geen probleem. Maar er moest ook door een gat gedoken worden. En daar zag ik zo enorm tegenop. 

Er zaten allemaal gedachtes in mijn hoofd zoals
* iedereen kijkt naar je
* het gaat vast niet lukken
* ik kan dat niet
* waarom moet ik dit doen

Toen we aankwamen bij het zwembad begonnen we met zwemmen op de buik. Dat ging me goed af. Maar de gedachtes over dat duiken door het gat bleven in mijn achterhoofd spelen en de zenuwen begonnen steeds meer de overhand te krijgen. 

Daar kwam het moment. De badmeester zei dat de kinderen en de ouders 2 rijen moesten maken. De kinderen moesten door het gat duiken. Wanneer je eigen kind door het gat was mocht je als ouder het water in en zwom je met je kind mee tot het einde van het bad. 

Begreep ik het goed?


Ik hoefde niet door dat gat te duiken!!!! Wat een enorme opluchting was dat. Ik mocht gewoon in het water springen en meezwemmen. Dat kon ik wel. En dat iedereen dat zag, kon me niets schelen. Ik was daar om met mijn kind mee te zwemmen. Dat was de eerste keer dat ik dat dacht. Ik ben hier voor mijn kind en niet voor al die andere mensen. 

Wanneer ik die gedachte nou gelijk had gehad, had me dat veel zenuwen gescheeld. 

Ik had vooraf dus allemaal negatieve of niet helpende gedachten waardoor ik enorm opzag tegen dat meezwemmen. Ik stond er niet bij stil dat ik het voor mijn kind deed maar was alleen maar bezig met wat andere van mij zouden vinden. 

Daardoor had ik thuis ook al een paar keer gezegd dat ik er eigenlijk niet zoveel zin in had. Niet leuk voor mijn kind als ik het achteraf bekijk. Want hoe is het voor hem geweest dat hij hoort dat zijn moeder geen zin heeft om mee te zwemmen op zijn afzwem moment.

Wanneer ik gelijk had gedacht wat kunnen mij die andere ouders schelen ik doe dit voor mijn kind dan had ik er waarschijnlijk gelijk veel meer plezier in gehad. Uiteindelijk hebben we veel lol gehad samen met het zwemmen maar dat had ook eerder gekund.

Niet helpende gedachten beïnvloeden jouw gevoel

Wanneer je dus ergens aan begint met negatieve of niet helpende gedachten beïnvloed dit jouw gevoel maar ook dat van de personen om je heen. 

En dat geldt niet alleen voor ons als ouders, maar ook voor je kinderen. Wanneer zij met negatieve gedachten naar school gaan, aan het afzwemmen beginnen, een toets maken dan zal dit niet zo heel goed gaan. 

Wanneer je met positieve of helpende gedachten aan een situatie begint dan voel je veel meer zelfvertrouwen en lukt het vaak ook beter. Dit is dan te zien aan het resultaat en aan je houding. Je voelt je zelfverzekerd en gaat ergens voor. 

Probeer je kind dus te helpen wanneer je merkt dat het met negatieve gedachtes ergens aan begint. Verzin samen 3 helpende gedachten die jouw kind kan meenemen in een situatie waardoor het minder onzeker is en ervoor gaat.

Een dag die anders gaat dan anders

Een dag die anders gaat dan anders

Vanmorgen liep alles een beetje anders dan anders.

Beiden jongen hebben een gezellige dag op school. De en gaat als afsluiting van het schooljaar een dagje naar walibi. De ander heeft een soort pleinfeest met leuke spelletjes op school.

Beide waren vanmorgen wat gespannen. De schooldag gaat anders dan normaal en dat zorgt voor wat spanning. Kriebels in de buik, wat minder zin in ontbijt, niet weten wat er gaat gebeuren, maar ook zin in de dag, omdat ze geen les hebben. Gezonde spanning dus.

Voor de meeste kinderen is dit normale gezonde spanning en hoort dat erbij wanneer een dag anders gaat dan je gewend bent.

Wanneer je onzeker bent kan zo’n dag ervoor zorgen dat je je behoorlijk ellendig voelt. De kriebels in je buik maken je misselijk. Je slaapt de nacht ervoor slecht en word wakker met hoofdpijn. Omdat je niet weet wat je van de dag moet verwachten haal je allemaal niet helpende gedachtes in je hoofd en is het een grote wirwar in je hoofd wat ervoor zorgt dat je nog meer stress en spanning krijgt.

Ik durf niet mee te doen, iedereen kijkt naar mij, ik wil niet, wat gaan we allemaal doen, en zo kan ik nog wel even doorgaan met niet helpende gedachtes.

Een dag die anders gaat dan anders levert voor kinderen die al onzeker zijn dus nog meer spanning en stress op waardoor een leuke dag voor hun niet zo leuk is.

Als ouder kun je je kind goed helpen om met deze spanning om te gaan ook al weet jij ook niet precies hoe de dag loopt.

Om te beginnen stel je je kind gerust door die niet helpende gedachtes om te buigen naar helpende gedachtes.

* Jij kan dit
* Het wordt een gezellige dag
* Iedereen vindt het wel een beetje spannend

Wanneer je van de leerkracht informatie over de dag krijgt deel je edit met je kind. Zodat het van een paar details op de hoogte is.
Bijvoorbeeld: Jullie eten tussen de middag op school en je krijgt van school eten. Stel dat je het niet lekker vind, neem je een boterham van thuis mee dan heb je gewoon eten bij je. Denk vooruit in oplossingen.

Maak het als ouder niet groter dan het is. Gezonde spanning mag er zijn. Die kriebels in de buik horen er soms gewoon bij.

Vindt je het als ouder lastig om je kind door zo’n spannende dag te helpen of om die niet helpende gedachtes om te denken naar helpende gedachten?

Ik denk graag met jullie mee. Samen kijken we hoe we die extreme spanning terug kunnen brengen naar gezonde spanning, zodat jouw kind kan genieten van een leuke dag die een beetje anders gaan dan anders.

Plan nu een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek

×