Selecteer een pagina

Daar ging ik dan. Met lood in mijn schoenen. Mee naar het zwembad. Mijn jongste zoon mocht afzwemmen voor zijn
A diploma en ik mocht mee zwemmen.

Vooraf was er verteld dat alles wat de kinderen deden dat de ouders dat ook moesten doen. Op mijn buik en rug zwemmen dat is geen probleem. Maar er moest ook door een gat gedoken worden. En daar zag ik zo enorm tegenop. 

Er zaten allemaal gedachtes in mijn hoofd zoals
* iedereen kijkt naar je
* het gaat vast niet lukken
* ik kan dat niet
* waarom moet ik dit doen

Toen we aankwamen bij het zwembad begonnen we met zwemmen op de buik. Dat ging me goed af. Maar de gedachtes over dat duiken door het gat bleven in mijn achterhoofd spelen en de zenuwen begonnen steeds meer de overhand te krijgen. 

Daar kwam het moment. De badmeester zei dat de kinderen en de ouders 2 rijen moesten maken. De kinderen moesten door het gat duiken. Wanneer je eigen kind door het gat was mocht je als ouder het water in en zwom je met je kind mee tot het einde van het bad. 

Begreep ik het goed?


Ik hoefde niet door dat gat te duiken!!!! Wat een enorme opluchting was dat. Ik mocht gewoon in het water springen en meezwemmen. Dat kon ik wel. En dat iedereen dat zag, kon me niets schelen. Ik was daar om met mijn kind mee te zwemmen. Dat was de eerste keer dat ik dat dacht. Ik ben hier voor mijn kind en niet voor al die andere mensen. 

Wanneer ik die gedachte nou gelijk had gehad, had me dat veel zenuwen gescheeld. 

Ik had vooraf dus allemaal negatieve of niet helpende gedachten waardoor ik enorm opzag tegen dat meezwemmen. Ik stond er niet bij stil dat ik het voor mijn kind deed maar was alleen maar bezig met wat andere van mij zouden vinden. 

Daardoor had ik thuis ook al een paar keer gezegd dat ik er eigenlijk niet zoveel zin in had. Niet leuk voor mijn kind als ik het achteraf bekijk. Want hoe is het voor hem geweest dat hij hoort dat zijn moeder geen zin heeft om mee te zwemmen op zijn afzwem moment.

Wanneer ik gelijk had gedacht wat kunnen mij die andere ouders schelen ik doe dit voor mijn kind dan had ik er waarschijnlijk gelijk veel meer plezier in gehad. Uiteindelijk hebben we veel lol gehad samen met het zwemmen maar dat had ook eerder gekund.

Niet helpende gedachten beïnvloeden jouw gevoel

Wanneer je dus ergens aan begint met negatieve of niet helpende gedachten beïnvloed dit jouw gevoel maar ook dat van de personen om je heen. 

En dat geldt niet alleen voor ons als ouders, maar ook voor je kinderen. Wanneer zij met negatieve gedachten naar school gaan, aan het afzwemmen beginnen, een toets maken dan zal dit niet zo heel goed gaan. 

Wanneer je met positieve of helpende gedachten aan een situatie begint dan voel je veel meer zelfvertrouwen en lukt het vaak ook beter. Dit is dan te zien aan het resultaat en aan je houding. Je voelt je zelfverzekerd en gaat ergens voor. 

Probeer je kind dus te helpen wanneer je merkt dat het met negatieve gedachtes ergens aan begint. Verzin samen 3 helpende gedachten die jouw kind kan meenemen in een situatie waardoor het minder onzeker is en ervoor gaat.

×