Stap voor stap gingen we te werk.

Stap voor stap gingen we te werk.

Elke keer weer als ze uit school kwam was het raak. Ze had haar jas en tas nog niet opgeruimd of het begon weer.

Er kon geen gewoon goedemiddag af als haar moeder haar begroette. De ondertoon was 9 van de 10 keer boos en gefrustreerd.

‘S Morgens wanneer ze naar school ging leek er niets aan de hand te zijn, ging ze met plezier naar school, althans zo leek het, maar ‘s middags was het elke dag hetzelfde.

Die boosheid, die frustratie, haar moeder wist er geen raad mee. Ook kon ze moeilijk achterhalen waar het vandaan kwam en wat haar zo boos maakte, want een gesprek voeren was bijna niet mogelijk met haar. Want ze werd al boos als ze vroeg wat er aan de hand was, ging dan naar haar kamer of naar buiten en eigenlijk durfde haar moeder er niet meer echt naar te vragen. Bang voor haar reactie.

Deze moeder was zo aan het twijfelen. Was het de puberteit die eraan kwam. Had haar dochter het niet naar haar zin op school, werd ze gepest? Deed ze als moeder iets verkeerd als haar dochter thuis kwam? Ze wist het eigenlijk niet meer en zat regelmatig met haar handen in het haar.

Ze trok bij mij aan de bel tijdens een gratis kennismakingsgesprek en vertelde haar verhaal.

Dat ze niet meer wist wat ze met haar dochter aan moest. Dat ze zo graag met haar wilde praten maar dat dat al niet lukte en dat ze gewoon niet meer wist hoe ze moet die boosheid om moest gaan en vooral wat de oorzaak van deze boosheid was.

Tijdens dit gesprek heb ik deze moeder een paar tips gegeven.
Communicatie met je kind is heel belangrijk. Maar kies wel het juiste moment uit. Wanneer je dochter heel boos thuis komt, is het niet het moment om te vragen wat er aan de hand is. Maar je wilt natuurlijk wel weten wat er is en of je haar kunt helpen.
Vraag niet direct waarom ze boos is maar probeer het eens op een andere manier. Bijvoorbeeld tijdens het avondeten. Ik zie dat je regelmatig boos uit school komt en dat je er dan niet met me over wilt praten. Maar ik wil je graag helpen om iets te doen aan de boosheid. Wanneer ik weet wat er aan de hand is kunnen we het misschien samen oplossen. Als je het lastig vind om te vertellen mag je het ook opschrijven, zodat ik kan lezen wat er is.

Kies dus het juiste moment uit om een gesprek te voeren en laat merken dat de emoties die er zijn oké zijn. Ik zie dat je boos bent, geeft je kind aan dat het gezien wordt en dat je wilt helpen.

Deze moeder ging met deze tip aan de slag en een week later lag er een brief waarin stond dat er een meisje op school erg vervelend tegen haar dochter deed, omdat ze betere cijfers haalde op school. Dit deed haar dochter veel pijn want ze deed erg haar best om deze cijfers te halen en wilde hier niet om gepest worden.

Ik kreeg een mailtje van deze moeder of ik haar en haar dochter kon helpen met deze situatie.

Het meisje kwam bij mij in de praktijk en we zijn samen stap voor stap aan het werk gegaan om met de boosheid om te gaan. Ze wilde deze boosheid op school niet uiten, bang dat ze nog meer gepest zou worden, omdat ze dan boos ging reageren. Dus bewaarde ze al haar frustraties en woede tot ze thuis was. Daar kon ze zichzelf zijn en kwam de boosheid er vanzelf uit.

Eerst gingen we kijken wat haar zo boos maakte en waarom ze dit niet durfde te uiten. Het kwam door de manier waarop het meisje steeds haar cijfers benoemde. Dit deed haar pijn, omdat ze zo haar best deed voor school.

We hebben samen geoefend om tegen dit meisje te zeggen dat ze het niet leuk vindt dat ze zo over haar cijfers praat en dat ze er gewoon haar best voor doet. De eerste keer dat we dit gingen oefenen voelde ik de boosheid omhoog komen. Nu snapte ik ook waarom ze dit niet op school wilde laten zien. Omdat het zo diep zat en dan al die boosheid er in een keer uit zou komen.

Na een paar keer oefenen kon ze al rustiger verwoorden wat ze niet leuk vond en gaf ze goed haar grens aan.

De week erna ging ze tegen het meisje op school vertellen wat haar zo boos maakte. Een hele spannende oefening waar ze enorm tegenop zag maar wat haar wel vooruit zou helpen.

En ja, ze heeft het gedaan.

Haar grens duidelijk aangegeven en zonder gelijk heel boos te worden.

Wat ik dit meisje vooral heb geleerd is dat je voor je eigen grenzen mag opkomen en dat dit soms zorgt voor boosheid. Maar die boosheid mag er zijn. En doordat je zelf je grenzen duidelijk weet en ook aangeeft kan je je boosheid ook onder controle houden. Zodat je op school af en toe best boos mag en kunt worden en je niet alles mee naar huis hoeft te nemen.

Het is heel belangrijk om juist jezelf te zijn met al je emoties en je onzekerheden. Dan laat je zien wie je bent en weet een ander wat het aan je heeft.

Dit meisje is na een paar sessies bij mij de praktijk uit gegaan met haar boosheid onder controle. Ze ging vol zelfvertrouwen naar school en kwam bijna elke dag vrolijk uit school. Dronk gezellig wat met haar moeder en de communicatie tussen haar en haar moeder was een stuk beter.

Loop jij ook tegen zo’n soort situatie aan met jouw zoon of dochter?

Weet je niet meer hoe je kunt helpen en wat je aan de heftige emoties moet doen maak dan nu een afspraak voor een gratis kennismakingsgesprek. Ik kijk even met je mee en geef je gegarandeerd tips en advies om verder te kunnen. Ook als je niet verder met mij in zee wilt.

Maak nu een afspraak voor een gratis kennismakingsgesprek.

Je gedachten houden je gewoon voor de gek

Je gedachten houden je gewoon voor de gek

Een boek wat ik veel gebruik in mijn praktijk is Tijger, Tijger is het waar.

In dit boek komen 4 vragen naar voren die je aan het denken zetten over je eigen gedachten.

Want is het wel echt waar wat je denkt. En kan het ook op een andere manier.
Helpen je gedachten je verder of werken ze je tegen.

In veel gevallen is het zo dat je gedachten je onzeker maken.

Kan ik het wel, het lukt me toch niet, wat als….

In dit boek word op een leuke en duidelijke manier vertelt hoe je gedachten werken en wat voor invloed dit heeft op jezelf en op de mensen om je heen.

Eigenlijk is het elke keer een soort schema waar je doorheen gaat.
Er gebeurt iets, daar heb je een gedachten over, daar krijg je een gevoel bij, en dit zorgt voor je gedrag.

Ik zal een voorbeeld geven.

Vroeger als klein kind was ik bang voor wespen (en nu nog wel een beetje)
Dit komt, omdat ik ooit gezien heb hoe mijn moeder gestoken werd door een wesp en toen een hele dikke rode plek op haar been kreeg. Dit maakte erg veel indruk op mij.

De gebeurtenis is: ik zie een wesp.
Mijn gedachten: als ik geprikt wordt door een wesp doet dat heel veel pijn en krijg ik een grote rode plek waar ik geprikt wordt.
Mijn gevoel: angst. Ik vind wespen eng.
Gedrag: paniek wanneer ik een wesp zie en het liefst ren ik dan hard weg.

Dit zijn niet helpende gedachten. Ik het boekje word gevraag is het echt waar wat je denkt. In het geval van mijn voorbeeld is dat Nee. Niet iedereen wordt door een wesp geprikt en ook niet iedereen krijgt er een reactie op.

Wanneer je dus de gedachten omdraait naar een helpende gedachten krijg je de volgende situatie.

De gebeurtenis: Ik zie een wesp
Mijn gedachten: een wesp, blijf rustig, de meeste wespen doen helemaal niets.
Mijn gevoel: een beetje zenuwen, maar ik probeer rustig te blijven.
Gedrag: ik blijf zitten en wacht tot de wesp zelf weg vliegt.

Zie je wat je gedachten met je doen. Dat is de reden dat ik dit boekje heel vaak inzet bij kinderen om ze op die manier te laten zien dat je eigen gedachten je bang, boos of verdrietig en onzeker maken.

En natuurlijk mogen al die emoties er zijn. Dat is juist goed. Maar het is ook goed om je bewust te worden van wat je gedachten met je doen. Daardoor kun je misschien iets minder boos worden de volgende keer, of je bent minder bang wanneer je een spin, wesp of tandarts ziet.

Als oefening geef ik vaak de huiswerkoprdracht mee om een week lang op te schrijven welke gedachten je in je hoofd heb en of ze je helpen of dat ze je juist onzeker, bang of boos maken.

Probeer het zelf ook maar eens.

Schrijf al je niet helpende gedachten op en probeer dan een helpende gedachten ertegenover te zetten. Wanneer je dan weer in een soort gelijke situatie komt kun je misschien die helpende gedachten oproepen om je minder onzeker, boos of bang te maken.

Ik ben heel benieuwd of het lukt. Laat hem me weten in een reactie.

Ik voel me soms de hele dag een politieagent.

Ik voel me soms de hele dag een politieagent.

De eerste week van de vakantie is hier altijd een beetje zoeken. Wat wil iedereen. Wat is haalbaar en hoe ga je met elkaar om als iedereen thuis is.

Gezelligheid, leuke dingen doen en respect voor elkaar vind ik erg belangrijk.
Natuurlijk ook als we gewoon naar school gaan en werken maar in de vakantie net wat extra.

Wat mij opviel is dat mijn kids de eerste week elkaars grenzen enorm opzoeken. Dat betekend veel ruzie en irritaties naar elkaar wanneer ze samen zijn.

Weinig respect en gezelligheid dus.

Ik ging nadenken hoe ik dit kon omgooien. Natuurlijk is het belangrijk dat ze allebei hun grenzen goed aangeven naar elkaar maar niet ten kosten van de sfeer de hele dag.

Dus ik bedacht om ‘s avonds na het eten elkaar een compliment te geven. Wat vindt je leuk aan de ander, wat is goed gegaan vandaag, wat vindt je dat de ander goed kan.

De eerste paar dagen was dit heel lastig en wat ongemakkelijk zelfs.

Maar doordat we het elke avond probeerde, ging het steeds beter en werd het steeds leuker om te doen. Na een paar dagen begonnen de jongens er zelf al mee.

Ik zag ook de sfeer veranderen aan tafel. We raakte met elkaar in gesprek en in plaats van snel eten en alleen maar gezeur aan tafel is het nu gezellig eten.

Doordat we binnen het gezin op een andere, positieve manier naar elkaar kijken en dat benoemen met complimenten is de sfeer in huis ook beter.

Omdat het gezellig is tijdens het eten en we elkaar complimenten geven heeft dit ook een positieve invloed op de rest van de dag. We letten niet op elkaar wat niet goed gaat maar juist op wat wel goed gaat.

Doordat ik de positieve dingen benoem zoals wat fijn dat je zelf je speelgoed hebt opgeruimd i.p.v. ruim je zooi is op, gaan dit soort dingen steeds meer vanzelf en voel ik me een stuk minder politieagent, maar gewoon een gezellige moeder die af en toe moet corrigeren.

Geef je negatief gedrag aandacht zorgt dit voor een negatieve sfeer.

Wanneer je de hele dag tegen je kinderen zegt, doe eens dit, doe eens dat, hou eens op doe eens niet, geef je het negatieve gedrag aandacht en dat zorgt ook vaak voor een negatieve sfeer.

Let er dus maar eens op de komende week welk gedrag van jouw kinderen geef jij aandacht en wat doet dat met de sfeer in huis.

En ga aan de slag met positieve momenten. Bijvoorbeeld tijdens het eten. Vraag elkaar hoe de dag was, geef elkaar een compliment en je zult zien dat dit zorgt voor een positievere sfeer in huis en binnen je gezin.

Elke keer leek het beter te gaan.

Elke keer leek het beter te gaan.

Het meisje wat bij mij in de praktijk kwam, werd gepest op school en dit maakte haar erg onzeker. Dagelijks ging ze met pijn in haar buik naar school. Ze zag enorm op tegen de dag. Zou het vandaag goed gaan?

De ene dag is het pesten erger dan de andere dag. Wanneer haar moeder met de leerkracht heeft gepraat lijkt het wat beter te gaan. Of wanneer de pester niet op school is gaat het ook beter.

Maar ondanks dat het pesten nogal schommelt is de onzekerheid geen dag minder. Dat wordt eigenlijk alleen maar erger.

Haar moeder had al een paar keer gezegd dat weerbaarheidstraining goed zou zijn. Dat ze dan leert voor zichzelf op te komen en minder onzeker overkomt.

Maar dan was het pesten weer minder en wilde ze toch geen hulp.

Na een half jaar twijfelen of ze wel of geen hulp gingen zoeken besloten mijn client en haar moeder toch hulp te zoeken.

Door het pesten werd mijn client heel onzeker en dat werd steeds erger. Dat het pesten de ene dag erger was dan de andere dag maakte niet veel uit voor de onzekerheid.

Die onzekerheid groeide. Waarom wordt ik gepest, wat vinden ze van mij, hoe komt het dat ik er niet bij hoor en gaat dit ooit over?

Al die negatieve gedachtes zorgde ervoor dat ze zich steeds minder fijn voelde. Dat ze steeds meer aan zichzelf ging twijfelen. Deed ze iets fout.

Doordat ze zo twijfelde over het zoeken naar hulp werd de onzekerheid erger. Wilde ze uiteindelijk niet meer naar school, had ze geen vriendinnen en werden de schoolprestaties ook niet beter.

Als ze eerder hulp hadden gezocht was het niet zover gekomen

Dan had ze eerder kunnen bouwen aan meer zelfvertrouwen.

Dan had ze eerder voor zichzelf op durven komen en was het pesten een heel stuk minder geweest. Dan had ze geen uren voor de spiegel gestaan om te kijken of ze er wel goed genoeg uit zag. Dan was ze trots geweest op wie ze was.

Hulp vragen is niet makkelijk en voor veel ouders een enorme stap. En dat snap ik heel goed. Je wilt als ouder je kind gelukkig zien en zelf helpen waar je kunt. En soms is dat dan juist hulp vragen aan iemand anders. Zodat jullie verder kunnen en niet in rondjes blijven lopen en het probleem alleen maar groter wordt.

Heb jij het gevoel dat jij en je gezin of kind nu in rondjes lopen en wil je je kind helpen door hulp in te schakelen?

Maak dan een afspraak voor een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek. Ik kijk even met je mee wat er speelt. Je zult zien dat alleen al je verhaal delen enorm oplucht. En ik kan je gegarandeerd direct een paar tips geven die je verder helpen. Ook als je niet met me in zee gaat.

Maak nu een afspraak voor een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek.

×