Het kwam dus als een klap in mijn gezicht dat ze tegen ons vertelde dat ze uit elkaar gingen.

Het kwam dus als een klap in mijn gezicht dat ze tegen ons vertelde dat ze uit elkaar gingen.

Ik was 12 jaar. Klaar om van de basisschool naar de brugklas te gaan. Een spannende periode waar ik ook veel zin in had. Een nieuwe stap in mijn leven. Klaar om meer te leren.

Ineens werd die nieuwe stap in mijn leven ruw verstoord. Mijn ouders besloten in de zomervakantie uit elkaar te gaan. Voor mij kwam dat als totale verrassing. Ik was op die leeftijd met mijn eigen dingen bezig. Met mijn vriendinnen. Met de overgang naar de brugklas. Ik was niet aan het letten op mijn ouders. Ik merkte ook niets in huis.

Het kwam dus als een klap in mijn gezicht dat ze tegen ons vertelde dat ze uit elkaar gingen.

Had ik iets gemist, had ik iets fout gedaan. Hoe kon dit gebeuren. Ineens was ik niet meer met mezelf bezig en met mijn overgang naar de brugklas, maar ik had allemaal vragen. Er ontstond onzekerheid en angst. Want hoe ging het nu verder.

De zomervakantie ging snel voorbij. En het moment van naar school gaan brak aan. Had ik er nog zin in. Nee. Ik was er totaal niet mee bezig. Ik was bezig met thuis. Hoe alles verder moest.

Praten met iemand, dat deed ik niet. Ik stopte alles weg. Voelde me niet fijn maar dat ging ik echt niet aan iemand vertellen. Het brugklas jaar heb ik overleefd en ik was klaar om verder te gaan. Ik stond er niet echt goed voor, mijn cijfers waren niet super goed. Tja ik was ook met andere dingen bezig.

Klaar om naar de 2e klas te gaan gingen we ineens verhuizen. O ja ik was niet bezig met wat er allemaal gebeurde. Ik was in mijn hoofd met mezelf bezig. Dus gingen we ineens verhuizen. En niet naar een ander dorp, nee naar de andere kant van Nederland.

Angst en onzekerheid werd steeds groter.

Er veranderde zoveel in mijn leven en ik zat midden in de puberteit. Dus ging ik echt niet met andere mensen praten om te vertellen hoe ik me voelde enzo. Achteraf had ik dit beter wel kunnen doen want doordat ik alles voor mezelf hield werd ik op latere leeftijd depressief.

Omdat ik zelf een kind van gescheiden ouders ben raakt het me extra als ik kinderen zie worstelen met de scheiding van hun ouders. Voor sommige kinderen is het een opluchting omdat dan de ruzies over zijn en de vervelende sfeer in huis. Maar andere kinderen zien het totaal niet aankomen zoals bij mij vroeger het geval was en die worden er echt door geraakt.

En dan zijn er nog de kinderen die midden tussen hun ouders in zitten. Een vechtscheiding waar echt niets normaal besproken kan worden en waar de kinderen echt het slachtoffer zijn van de scheiding.

Ik zie en hoor kinderen praten over de scheiding. Of ik zie het juist niet dat kinderen er over praten. Maar hoe verwerken ze het dan?

Gun je kind iemand om mee te praten.

Ik vind eigenlijk dat een kind van gescheiden ouders allemaal de kans moeten krijgen om hun hart te luchten en hun verhaal te delen. Dit kan zijn met een leerkracht op school of een ouders van vrienden. Maar het kan ook een kindercoach zijn die een luisterend oor kan bieden. Vaak is een of twee keer praten met iemand al een hele opluchting en hoeft het kind de last niet met zich mee te dragen waardoor het ook andere klachten of gedrags- veranderingen laat zien.

Het praten over de scheiding is een proces van verwerken. En hierdoor heb je op latere leeftijd minder kans op depressie of andere klachten door de scheiding.

Mijn advies bij een scheiding is dan ook altijd let goed op je kinderen. Laat het met iemand praten om zijn hart te luchten en let goed op je kinderen. Want juist als ze niet over de scheiding willen praten heeft dit op latere leeftijd vaak gevolgen die dan een nog groter probleem zijn.

Wat je ook kunt doen is je kind laten tekenen of schrijven wat er in het hoofd omgaat. Hierdoor zie jij vaak als ouder ook hoe je kind de scheiding ervaart en hoe het ermee om gaat.

Wanneer jouw kind behoefte heeft aan een luisterend oor kan je contact met mij opnemen.

Klik hier om een afspraak te maken.

Alles wat je aandacht geeft, groeit.

Alles wat je aandacht geeft, groeit.

Bloemen die je water geeft groeien en bloeien. Wanneer je een week vergeet om je bloemen water te geven zie je dit gelijk. Ze gaan slap hangen, blaadjes vallen uit en je bos bloemen of je plant wordt er niet mooier van.
Wanneer je je bloemen aandacht geeft, water dus, groeien ze en staan ze mooi op tafel of in de tuin.

Alles wat je aandacht geeft, groeit.

Zo is het ook met het gedrag van jouw kind. Als je dit aandacht geeft, groeit het. Of het nu positief of negatief is.

Wanneer jouw kind op de bank springt en door het huis aan het rennen is vraagt het om aandacht. Niet op een hele fijne manier. Jij zegt waarschijnlijk een paar keer, spring niet op de bank, loop eens rustig, doe eens normaal.

Dit is aandacht geven aan het negatieve gedrag. Stopt je kind nu met dit gedrag. Waarschijnlijk niet. Het denkt he mama geeft me aandacht als ik op de bank spring want ze ziet me en praat tegen me. (dit is natuurlijk niet letterlijk wat een kind denkt maar het komt hier wel op neer)

Je wilt dat het stopt.

Je geeft het negatieve gedrag aandacht en dus groeit het. Want je kind gaat er mee door in plaats dat het stopt. Wat jij graag wilt.

Als je tegen je kind zegt ik zie dat je heel druk aan rennen bent en op de bank springt. Ik vind dit niet zo fijn want de bank is om op te zitten en binnen rennen kan voor ongelukken zorgen. Je mag buiten in de tuin gaan rennen en springen. Ik maak even dit klusje af en dan gaan we samen even wat drinken.

Je geeft nu ook je kind aandacht, maar op een hele andere manier. Je vertelt wat je niet leuk vind en dat je kind hiermee moet stoppen. Ook geef je een andere optie om de energie kwijt te raken en je geeft een concreet moment waarop je wat gaat drinken met je kind. Het krijgt dus duidelijkheid en weet waar het aan toe is. Ook geef je aandacht, maar op een positieve manier. Hierdoor luistert je kind waarschijnlijk beter. En de aandacht zorgt er dus voor dat je kind naar buiten gaat en later met jouw gezellig wat gaat drinken.

Dan geef je je kind ook aandacht, maar op een positieve manier en hierdoor stopt het negatieve gedrag. Omdat je hier geen aandacht meer aan geeft.

Ik doe het zelf ook regelmatig.

Ik zie het vaak gebeuren, en doe het zelf ook regelmatig. Je benoemt het negatieve gedrag, maar geeft geen alternatief. De zin doe eens gewoon zegt een kind helemaal niets. Want wat is gewoon. Wat jij gewoon vindt, vind jouw kind misschien niet gewoon. Dus dit is heel onduidelijk waardoor het negatieve gedrag doorgaat.

Het is in zo’n situatie best lastig. Je irriteert je al een tijdje aan het springen op de bank en rennen door het huis, terwijl jij even iets wilt afmaken voor je werk. Doordat je ge├»rriteerd bent reageer je dus op een negatieve manier. Eigenlijk heb je het dan al te ver laten gaan met het gedrag van je kind. Het springt niet voor niets op de bank. Het vraagt om jouw aandacht. Maar, omdat jij achter de laptop zit krijgt het die aandacht op dat moment niet. Wanneer je dan gelijk bij de eerste sprong reageert en duidelijkheid geeft, is de kans veel groter dat je kind luistert, iets anders gaat doen en wacht op het moment waarop jij hebt gezegd dat je er voor haar bent.

Een kind wat aandacht vraagt, heeft duidelijkheid nodig. Dat geef je dus door concreet te benoemen wat je wel en niet goed vind en wanneer je tijd hebt om echt 100% aandacht te geven.

Luister met aandacht.

Nog een voorbeeld is wanneer jij op je telefoon zit te scrollen en op facebook een interessant onderwerp tegenkomt wat je even wilt lezen. Op hetzelfde moment komt je kind de kamer binnen en vraagt of het wat mag drinken en wat lekkers mag pakken. Je mompelt een korte ja en leest verder. 5 minuten later hoor je een hoop kabaal uit de keuken komen en schrikt. Wat is daar aan de hand. Je kind is op het aanrecht geklommen om de koektrommel te pakken. Je wordt boos want waarom zit je op het aanrecht. Jij zei dat ik een koek mocht pakken.

Je hebt dus een vraag beantwoord zonder met aandacht te luisteren. Hierdoor ontstaan misverstanden. Wanneer je kind binnen komt en jij wilt dat stuk lezen zeg dat dan. Ik lees even dit artikel uit en dan pak ik drinken en wat lekkers voor je. Of ik lees even dit stuk uit en dan luister ik naar je vraag. Dan heb je je aandacht erbij en kan je ook goed reageren op wat jouw kind van je wilt.

Het is dus heel belangrijk dat je jouw kind aandacht geeft op de goede manier.

  • wees duidelijk
  • geeft een tijd aan hoe lang je nog bezig bent met wat je wilt afmaken
  • blijf zo positief mogelijk en reageer niet te uitgebreid op het negatieve gedrag

Alles wat je aandacht geeft, groeit.
Ook het gedrag van jouw kind. Positief of Negatief.
Dat hangt dus af van jouw reactie.

Wil je meer weten of het je vragen na het lezen van deze blog neem dan contact met me op.

×