Selecteer een pagina

Ik was 12 jaar. Klaar om van de basisschool naar de brugklas te gaan. Een spannende periode waar ik ook veel zin in had. Een nieuwe stap in mijn leven. Klaar om meer te leren.

Ineens werd die nieuwe stap in mijn leven ruw verstoord. Mijn ouders besloten in de zomervakantie uit elkaar te gaan. Voor mij kwam dat als totale verrassing. Ik was op die leeftijd met mijn eigen dingen bezig. Met mijn vriendinnen. Met de overgang naar de brugklas. Ik was niet aan het letten op mijn ouders. Ik merkte ook niets in huis.

Het kwam dus als een klap in mijn gezicht dat ze tegen ons vertelde dat ze uit elkaar gingen.

Had ik iets gemist, had ik iets fout gedaan. Hoe kon dit gebeuren. Ineens was ik niet meer met mezelf bezig en met mijn overgang naar de brugklas, maar ik had allemaal vragen. Er ontstond onzekerheid en angst. Want hoe ging het nu verder.

De zomervakantie ging snel voorbij. En het moment van naar school gaan brak aan. Had ik er nog zin in. Nee. Ik was er totaal niet mee bezig. Ik was bezig met thuis. Hoe alles verder moest.

Praten met iemand, dat deed ik niet. Ik stopte alles weg. Voelde me niet fijn maar dat ging ik echt niet aan iemand vertellen. Het brugklas jaar heb ik overleefd en ik was klaar om verder te gaan. Ik stond er niet echt goed voor, mijn cijfers waren niet super goed. Tja ik was ook met andere dingen bezig.

Klaar om naar de 2e klas te gaan gingen we ineens verhuizen. O ja ik was niet bezig met wat er allemaal gebeurde. Ik was in mijn hoofd met mezelf bezig. Dus gingen we ineens verhuizen. En niet naar een ander dorp, nee naar de andere kant van Nederland.

Angst en onzekerheid werd steeds groter.

Er veranderde zoveel in mijn leven en ik zat midden in de puberteit. Dus ging ik echt niet met andere mensen praten om te vertellen hoe ik me voelde enzo. Achteraf had ik dit beter wel kunnen doen want doordat ik alles voor mezelf hield werd ik op latere leeftijd depressief.

Omdat ik zelf een kind van gescheiden ouders ben raakt het me extra als ik kinderen zie worstelen met de scheiding van hun ouders. Voor sommige kinderen is het een opluchting omdat dan de ruzies over zijn en de vervelende sfeer in huis. Maar andere kinderen zien het totaal niet aankomen zoals bij mij vroeger het geval was en die worden er echt door geraakt.

En dan zijn er nog de kinderen die midden tussen hun ouders in zitten. Een vechtscheiding waar echt niets normaal besproken kan worden en waar de kinderen echt het slachtoffer zijn van de scheiding.

Ik zie en hoor kinderen praten over de scheiding. Of ik zie het juist niet dat kinderen er over praten. Maar hoe verwerken ze het dan?

Gun je kind iemand om mee te praten.

Ik vind eigenlijk dat een kind van gescheiden ouders allemaal de kans moeten krijgen om hun hart te luchten en hun verhaal te delen. Dit kan zijn met een leerkracht op school of een ouders van vrienden. Maar het kan ook een kindercoach zijn die een luisterend oor kan bieden. Vaak is een of twee keer praten met iemand al een hele opluchting en hoeft het kind de last niet met zich mee te dragen waardoor het ook andere klachten of gedrags- veranderingen laat zien.

Het praten over de scheiding is een proces van verwerken. En hierdoor heb je op latere leeftijd minder kans op depressie of andere klachten door de scheiding.

Mijn advies bij een scheiding is dan ook altijd let goed op je kinderen. Laat het met iemand praten om zijn hart te luchten en let goed op je kinderen. Want juist als ze niet over de scheiding willen praten heeft dit op latere leeftijd vaak gevolgen die dan een nog groter probleem zijn.

Wat je ook kunt doen is je kind laten tekenen of schrijven wat er in het hoofd omgaat. Hierdoor zie jij vaak als ouder ook hoe je kind de scheiding ervaart en hoe het ermee om gaat.

Wanneer jouw kind behoefte heeft aan een luisterend oor kan je contact met mij opnemen.

Klik hier om een afspraak te maken.

×