Selecteer een pagina
Het kwam dus als een klap in mijn gezicht dat ze tegen ons vertelde dat ze uit elkaar gingen.

Het kwam dus als een klap in mijn gezicht dat ze tegen ons vertelde dat ze uit elkaar gingen.

Ik was 12 jaar. Klaar om van de basisschool naar de brugklas te gaan. Een spannende periode waar ik ook veel zin in had. Een nieuwe stap in mijn leven. Klaar om meer te leren.

Ineens werd die nieuwe stap in mijn leven ruw verstoord. Mijn ouders besloten in de zomervakantie uit elkaar te gaan. Voor mij kwam dat als totale verrassing. Ik was op die leeftijd met mijn eigen dingen bezig. Met mijn vriendinnen. Met de overgang naar de brugklas. Ik was niet aan het letten op mijn ouders. Ik merkte ook niets in huis.

Het kwam dus als een klap in mijn gezicht dat ze tegen ons vertelde dat ze uit elkaar gingen.

Had ik iets gemist, had ik iets fout gedaan. Hoe kon dit gebeuren. Ineens was ik niet meer met mezelf bezig en met mijn overgang naar de brugklas, maar ik had allemaal vragen. Er ontstond onzekerheid en angst. Want hoe ging het nu verder.

De zomervakantie ging snel voorbij. En het moment van naar school gaan brak aan. Had ik er nog zin in. Nee. Ik was er totaal niet mee bezig. Ik was bezig met thuis. Hoe alles verder moest.

Praten met iemand, dat deed ik niet. Ik stopte alles weg. Voelde me niet fijn maar dat ging ik echt niet aan iemand vertellen. Het brugklas jaar heb ik overleefd en ik was klaar om verder te gaan. Ik stond er niet echt goed voor, mijn cijfers waren niet super goed. Tja ik was ook met andere dingen bezig.

Klaar om naar de 2e klas te gaan gingen we ineens verhuizen. O ja ik was niet bezig met wat er allemaal gebeurde. Ik was in mijn hoofd met mezelf bezig. Dus gingen we ineens verhuizen. En niet naar een ander dorp, nee naar de andere kant van Nederland.

Angst en onzekerheid werd steeds groter.

Er veranderde zoveel in mijn leven en ik zat midden in de puberteit. Dus ging ik echt niet met andere mensen praten om te vertellen hoe ik me voelde enzo. Achteraf had ik dit beter wel kunnen doen want doordat ik alles voor mezelf hield werd ik op latere leeftijd depressief.

Omdat ik zelf een kind van gescheiden ouders ben raakt het me extra als ik kinderen zie worstelen met de scheiding van hun ouders. Voor sommige kinderen is het een opluchting omdat dan de ruzies over zijn en de vervelende sfeer in huis. Maar andere kinderen zien het totaal niet aankomen zoals bij mij vroeger het geval was en die worden er echt door geraakt.

En dan zijn er nog de kinderen die midden tussen hun ouders in zitten. Een vechtscheiding waar echt niets normaal besproken kan worden en waar de kinderen echt het slachtoffer zijn van de scheiding.

Ik zie en hoor kinderen praten over de scheiding. Of ik zie het juist niet dat kinderen er over praten. Maar hoe verwerken ze het dan?

Gun je kind iemand om mee te praten.

Ik vind eigenlijk dat een kind van gescheiden ouders allemaal de kans moeten krijgen om hun hart te luchten en hun verhaal te delen. Dit kan zijn met een leerkracht op school of een ouders van vrienden. Maar het kan ook een kindercoach zijn die een luisterend oor kan bieden. Vaak is een of twee keer praten met iemand al een hele opluchting en hoeft het kind de last niet met zich mee te dragen waardoor het ook andere klachten of gedrags- veranderingen laat zien.

Het praten over de scheiding is een proces van verwerken. En hierdoor heb je op latere leeftijd minder kans op depressie of andere klachten door de scheiding.

Mijn advies bij een scheiding is dan ook altijd let goed op je kinderen. Laat het met iemand praten om zijn hart te luchten en let goed op je kinderen. Want juist als ze niet over de scheiding willen praten heeft dit op latere leeftijd vaak gevolgen die dan een nog groter probleem zijn.

Wat je ook kunt doen is je kind laten tekenen of schrijven wat er in het hoofd omgaat. Hierdoor zie jij vaak als ouder ook hoe je kind de scheiding ervaart en hoe het ermee om gaat.

Wanneer jouw kind behoefte heeft aan een luisterend oor kan je contact met mij opnemen.

Klik hier om een afspraak te maken.

Alles wat je aandacht geeft, groeit.

Alles wat je aandacht geeft, groeit.

Bloemen die je water geeft groeien en bloeien. Wanneer je een week vergeet om je bloemen water te geven zie je dit gelijk. Ze gaan slap hangen, blaadjes vallen uit en je bos bloemen of je plant wordt er niet mooier van.
Wanneer je je bloemen aandacht geeft, water dus, groeien ze en staan ze mooi op tafel of in de tuin.

Alles wat je aandacht geeft, groeit.

Zo is het ook met het gedrag van jouw kind. Als je dit aandacht geeft, groeit het. Of het nu positief of negatief is.

Wanneer jouw kind op de bank springt en door het huis aan het rennen is vraagt het om aandacht. Niet op een hele fijne manier. Jij zegt waarschijnlijk een paar keer, spring niet op de bank, loop eens rustig, doe eens normaal.

Dit is aandacht geven aan het negatieve gedrag. Stopt je kind nu met dit gedrag. Waarschijnlijk niet. Het denkt he mama geeft me aandacht als ik op de bank spring want ze ziet me en praat tegen me. (dit is natuurlijk niet letterlijk wat een kind denkt maar het komt hier wel op neer)

Je wilt dat het stopt.

Je geeft het negatieve gedrag aandacht en dus groeit het. Want je kind gaat er mee door in plaats dat het stopt. Wat jij graag wilt.

Als je tegen je kind zegt ik zie dat je heel druk aan rennen bent en op de bank springt. Ik vind dit niet zo fijn want de bank is om op te zitten en binnen rennen kan voor ongelukken zorgen. Je mag buiten in de tuin gaan rennen en springen. Ik maak even dit klusje af en dan gaan we samen even wat drinken.

Je geeft nu ook je kind aandacht, maar op een hele andere manier. Je vertelt wat je niet leuk vind en dat je kind hiermee moet stoppen. Ook geef je een andere optie om de energie kwijt te raken en je geeft een concreet moment waarop je wat gaat drinken met je kind. Het krijgt dus duidelijkheid en weet waar het aan toe is. Ook geef je aandacht, maar op een positieve manier. Hierdoor luistert je kind waarschijnlijk beter. En de aandacht zorgt er dus voor dat je kind naar buiten gaat en later met jouw gezellig wat gaat drinken.

Dan geef je je kind ook aandacht, maar op een positieve manier en hierdoor stopt het negatieve gedrag. Omdat je hier geen aandacht meer aan geeft.

Ik doe het zelf ook regelmatig.

Ik zie het vaak gebeuren, en doe het zelf ook regelmatig. Je benoemt het negatieve gedrag, maar geeft geen alternatief. De zin doe eens gewoon zegt een kind helemaal niets. Want wat is gewoon. Wat jij gewoon vindt, vind jouw kind misschien niet gewoon. Dus dit is heel onduidelijk waardoor het negatieve gedrag doorgaat.

Het is in zo’n situatie best lastig. Je irriteert je al een tijdje aan het springen op de bank en rennen door het huis, terwijl jij even iets wilt afmaken voor je werk. Doordat je geïrriteerd bent reageer je dus op een negatieve manier. Eigenlijk heb je het dan al te ver laten gaan met het gedrag van je kind. Het springt niet voor niets op de bank. Het vraagt om jouw aandacht. Maar, omdat jij achter de laptop zit krijgt het die aandacht op dat moment niet. Wanneer je dan gelijk bij de eerste sprong reageert en duidelijkheid geeft, is de kans veel groter dat je kind luistert, iets anders gaat doen en wacht op het moment waarop jij hebt gezegd dat je er voor haar bent.

Een kind wat aandacht vraagt, heeft duidelijkheid nodig. Dat geef je dus door concreet te benoemen wat je wel en niet goed vind en wanneer je tijd hebt om echt 100% aandacht te geven.

Luister met aandacht.

Nog een voorbeeld is wanneer jij op je telefoon zit te scrollen en op facebook een interessant onderwerp tegenkomt wat je even wilt lezen. Op hetzelfde moment komt je kind de kamer binnen en vraagt of het wat mag drinken en wat lekkers mag pakken. Je mompelt een korte ja en leest verder. 5 minuten later hoor je een hoop kabaal uit de keuken komen en schrikt. Wat is daar aan de hand. Je kind is op het aanrecht geklommen om de koektrommel te pakken. Je wordt boos want waarom zit je op het aanrecht. Jij zei dat ik een koek mocht pakken.

Je hebt dus een vraag beantwoord zonder met aandacht te luisteren. Hierdoor ontstaan misverstanden. Wanneer je kind binnen komt en jij wilt dat stuk lezen zeg dat dan. Ik lees even dit artikel uit en dan pak ik drinken en wat lekkers voor je. Of ik lees even dit stuk uit en dan luister ik naar je vraag. Dan heb je je aandacht erbij en kan je ook goed reageren op wat jouw kind van je wilt.

Het is dus heel belangrijk dat je jouw kind aandacht geeft op de goede manier.

  • wees duidelijk
  • geeft een tijd aan hoe lang je nog bezig bent met wat je wilt afmaken
  • blijf zo positief mogelijk en reageer niet te uitgebreid op het negatieve gedrag

Alles wat je aandacht geeft, groeit.
Ook het gedrag van jouw kind. Positief of Negatief.
Dat hangt dus af van jouw reactie.

Wil je meer weten of het je vragen na het lezen van deze blog neem dan contact met me op.

Stap voor stap gingen we te werk.

Stap voor stap gingen we te werk.

Elke keer weer als ze uit school kwam was het raak. Ze had haar jas en tas nog niet opgeruimd of het begon weer.

Er kon geen gewoon goedemiddag af als haar moeder haar begroette. De ondertoon was 9 van de 10 keer boos en gefrustreerd.

‘S Morgens wanneer ze naar school ging leek er niets aan de hand te zijn, ging ze met plezier naar school, althans zo leek het, maar ‘s middags was het elke dag hetzelfde.

Die boosheid, die frustratie, haar moeder wist er geen raad mee. Ook kon ze moeilijk achterhalen waar het vandaan kwam en wat haar zo boos maakte, want een gesprek voeren was bijna niet mogelijk met haar. Want ze werd al boos als ze vroeg wat er aan de hand was, ging dan naar haar kamer of naar buiten en eigenlijk durfde haar moeder er niet meer echt naar te vragen. Bang voor haar reactie.

Deze moeder was zo aan het twijfelen. Was het de puberteit die eraan kwam. Had haar dochter het niet naar haar zin op school, werd ze gepest? Deed ze als moeder iets verkeerd als haar dochter thuis kwam? Ze wist het eigenlijk niet meer en zat regelmatig met haar handen in het haar.

Ze trok bij mij aan de bel tijdens een gratis kennismakingsgesprek en vertelde haar verhaal.

Dat ze niet meer wist wat ze met haar dochter aan moest. Dat ze zo graag met haar wilde praten maar dat dat al niet lukte en dat ze gewoon niet meer wist hoe ze moet die boosheid om moest gaan en vooral wat de oorzaak van deze boosheid was.

Tijdens dit gesprek heb ik deze moeder een paar tips gegeven.
Communicatie met je kind is heel belangrijk. Maar kies wel het juiste moment uit. Wanneer je dochter heel boos thuis komt, is het niet het moment om te vragen wat er aan de hand is. Maar je wilt natuurlijk wel weten wat er is en of je haar kunt helpen.
Vraag niet direct waarom ze boos is maar probeer het eens op een andere manier. Bijvoorbeeld tijdens het avondeten. Ik zie dat je regelmatig boos uit school komt en dat je er dan niet met me over wilt praten. Maar ik wil je graag helpen om iets te doen aan de boosheid. Wanneer ik weet wat er aan de hand is kunnen we het misschien samen oplossen. Als je het lastig vind om te vertellen mag je het ook opschrijven, zodat ik kan lezen wat er is.

Kies dus het juiste moment uit om een gesprek te voeren en laat merken dat de emoties die er zijn oké zijn. Ik zie dat je boos bent, geeft je kind aan dat het gezien wordt en dat je wilt helpen.

Deze moeder ging met deze tip aan de slag en een week later lag er een brief waarin stond dat er een meisje op school erg vervelend tegen haar dochter deed, omdat ze betere cijfers haalde op school. Dit deed haar dochter veel pijn want ze deed erg haar best om deze cijfers te halen en wilde hier niet om gepest worden.

Ik kreeg een mailtje van deze moeder of ik haar en haar dochter kon helpen met deze situatie.

Het meisje kwam bij mij in de praktijk en we zijn samen stap voor stap aan het werk gegaan om met de boosheid om te gaan. Ze wilde deze boosheid op school niet uiten, bang dat ze nog meer gepest zou worden, omdat ze dan boos ging reageren. Dus bewaarde ze al haar frustraties en woede tot ze thuis was. Daar kon ze zichzelf zijn en kwam de boosheid er vanzelf uit.

Eerst gingen we kijken wat haar zo boos maakte en waarom ze dit niet durfde te uiten. Het kwam door de manier waarop het meisje steeds haar cijfers benoemde. Dit deed haar pijn, omdat ze zo haar best deed voor school.

We hebben samen geoefend om tegen dit meisje te zeggen dat ze het niet leuk vindt dat ze zo over haar cijfers praat en dat ze er gewoon haar best voor doet. De eerste keer dat we dit gingen oefenen voelde ik de boosheid omhoog komen. Nu snapte ik ook waarom ze dit niet op school wilde laten zien. Omdat het zo diep zat en dan al die boosheid er in een keer uit zou komen.

Na een paar keer oefenen kon ze al rustiger verwoorden wat ze niet leuk vond en gaf ze goed haar grens aan.

De week erna ging ze tegen het meisje op school vertellen wat haar zo boos maakte. Een hele spannende oefening waar ze enorm tegenop zag maar wat haar wel vooruit zou helpen.

En ja, ze heeft het gedaan.

Haar grens duidelijk aangegeven en zonder gelijk heel boos te worden.

Wat ik dit meisje vooral heb geleerd is dat je voor je eigen grenzen mag opkomen en dat dit soms zorgt voor boosheid. Maar die boosheid mag er zijn. En doordat je zelf je grenzen duidelijk weet en ook aangeeft kan je je boosheid ook onder controle houden. Zodat je op school af en toe best boos mag en kunt worden en je niet alles mee naar huis hoeft te nemen.

Het is heel belangrijk om juist jezelf te zijn met al je emoties en je onzekerheden. Dan laat je zien wie je bent en weet een ander wat het aan je heeft.

Dit meisje is na een paar sessies bij mij de praktijk uit gegaan met haar boosheid onder controle. Ze ging vol zelfvertrouwen naar school en kwam bijna elke dag vrolijk uit school. Dronk gezellig wat met haar moeder en de communicatie tussen haar en haar moeder was een stuk beter.

Loop jij ook tegen zo’n soort situatie aan met jouw zoon of dochter?

Weet je niet meer hoe je kunt helpen en wat je aan de heftige emoties moet doen maak dan nu een afspraak voor een gratis kennismakingsgesprek. Ik kijk even met je mee en geef je gegarandeerd tips en advies om verder te kunnen. Ook als je niet verder met mij in zee wilt.

Maak nu een afspraak voor een gratis kennismakingsgesprek.

Je gedachten houden je gewoon voor de gek

Je gedachten houden je gewoon voor de gek

Een boek wat ik veel gebruik in mijn praktijk is Tijger, Tijger is het waar.

In dit boek komen 4 vragen naar voren die je aan het denken zetten over je eigen gedachten.

Want is het wel echt waar wat je denkt. En kan het ook op een andere manier.
Helpen je gedachten je verder of werken ze je tegen.

In veel gevallen is het zo dat je gedachten je onzeker maken.

Kan ik het wel, het lukt me toch niet, wat als….

In dit boek word op een leuke en duidelijke manier vertelt hoe je gedachten werken en wat voor invloed dit heeft op jezelf en op de mensen om je heen.

Eigenlijk is het elke keer een soort schema waar je doorheen gaat.
Er gebeurt iets, daar heb je een gedachten over, daar krijg je een gevoel bij, en dit zorgt voor je gedrag.

Ik zal een voorbeeld geven.

Vroeger als klein kind was ik bang voor wespen (en nu nog wel een beetje)
Dit komt, omdat ik ooit gezien heb hoe mijn moeder gestoken werd door een wesp en toen een hele dikke rode plek op haar been kreeg. Dit maakte erg veel indruk op mij.

De gebeurtenis is: ik zie een wesp.
Mijn gedachten: als ik geprikt wordt door een wesp doet dat heel veel pijn en krijg ik een grote rode plek waar ik geprikt wordt.
Mijn gevoel: angst. Ik vind wespen eng.
Gedrag: paniek wanneer ik een wesp zie en het liefst ren ik dan hard weg.

Dit zijn niet helpende gedachten. Ik het boekje word gevraag is het echt waar wat je denkt. In het geval van mijn voorbeeld is dat Nee. Niet iedereen wordt door een wesp geprikt en ook niet iedereen krijgt er een reactie op.

Wanneer je dus de gedachten omdraait naar een helpende gedachten krijg je de volgende situatie.

De gebeurtenis: Ik zie een wesp
Mijn gedachten: een wesp, blijf rustig, de meeste wespen doen helemaal niets.
Mijn gevoel: een beetje zenuwen, maar ik probeer rustig te blijven.
Gedrag: ik blijf zitten en wacht tot de wesp zelf weg vliegt.

Zie je wat je gedachten met je doen. Dat is de reden dat ik dit boekje heel vaak inzet bij kinderen om ze op die manier te laten zien dat je eigen gedachten je bang, boos of verdrietig en onzeker maken.

En natuurlijk mogen al die emoties er zijn. Dat is juist goed. Maar het is ook goed om je bewust te worden van wat je gedachten met je doen. Daardoor kun je misschien iets minder boos worden de volgende keer, of je bent minder bang wanneer je een spin, wesp of tandarts ziet.

Als oefening geef ik vaak de huiswerkoprdracht mee om een week lang op te schrijven welke gedachten je in je hoofd heb en of ze je helpen of dat ze je juist onzeker, bang of boos maken.

Probeer het zelf ook maar eens.

Schrijf al je niet helpende gedachten op en probeer dan een helpende gedachten ertegenover te zetten. Wanneer je dan weer in een soort gelijke situatie komt kun je misschien die helpende gedachten oproepen om je minder onzeker, boos of bang te maken.

Ik ben heel benieuwd of het lukt. Laat hem me weten in een reactie.

Ik voel me soms de hele dag een politieagent.

Ik voel me soms de hele dag een politieagent.

De eerste week van de vakantie is hier altijd een beetje zoeken. Wat wil iedereen. Wat is haalbaar en hoe ga je met elkaar om als iedereen thuis is.

Gezelligheid, leuke dingen doen en respect voor elkaar vind ik erg belangrijk.
Natuurlijk ook als we gewoon naar school gaan en werken maar in de vakantie net wat extra.

Wat mij opviel is dat mijn kids de eerste week elkaars grenzen enorm opzoeken. Dat betekend veel ruzie en irritaties naar elkaar wanneer ze samen zijn.

Weinig respect en gezelligheid dus.

Ik ging nadenken hoe ik dit kon omgooien. Natuurlijk is het belangrijk dat ze allebei hun grenzen goed aangeven naar elkaar maar niet ten kosten van de sfeer de hele dag.

Dus ik bedacht om ‘s avonds na het eten elkaar een compliment te geven. Wat vindt je leuk aan de ander, wat is goed gegaan vandaag, wat vindt je dat de ander goed kan.

De eerste paar dagen was dit heel lastig en wat ongemakkelijk zelfs.

Maar doordat we het elke avond probeerde, ging het steeds beter en werd het steeds leuker om te doen. Na een paar dagen begonnen de jongens er zelf al mee.

Ik zag ook de sfeer veranderen aan tafel. We raakte met elkaar in gesprek en in plaats van snel eten en alleen maar gezeur aan tafel is het nu gezellig eten.

Doordat we binnen het gezin op een andere, positieve manier naar elkaar kijken en dat benoemen met complimenten is de sfeer in huis ook beter.

Omdat het gezellig is tijdens het eten en we elkaar complimenten geven heeft dit ook een positieve invloed op de rest van de dag. We letten niet op elkaar wat niet goed gaat maar juist op wat wel goed gaat.

Doordat ik de positieve dingen benoem zoals wat fijn dat je zelf je speelgoed hebt opgeruimd i.p.v. ruim je zooi is op, gaan dit soort dingen steeds meer vanzelf en voel ik me een stuk minder politieagent, maar gewoon een gezellige moeder die af en toe moet corrigeren.

Geef je negatief gedrag aandacht zorgt dit voor een negatieve sfeer.

Wanneer je de hele dag tegen je kinderen zegt, doe eens dit, doe eens dat, hou eens op doe eens niet, geef je het negatieve gedrag aandacht en dat zorgt ook vaak voor een negatieve sfeer.

Let er dus maar eens op de komende week welk gedrag van jouw kinderen geef jij aandacht en wat doet dat met de sfeer in huis.

En ga aan de slag met positieve momenten. Bijvoorbeeld tijdens het eten. Vraag elkaar hoe de dag was, geef elkaar een compliment en je zult zien dat dit zorgt voor een positievere sfeer in huis en binnen je gezin.

×