Pas je patronen eens aan en je krijgt een heel ander kunstwerk.

Pas je patronen eens aan en je krijgt een heel ander kunstwerk.

Een van mijn grootste hobby’s is haken. Knuffels, dekens, allemaal leuke dingen die ik maak. Wanneer je iets leuks in elkaar wilt maken volg je de patronen. Want wanneer je dat niet doet dan komt er iets heel raars tevoorschijn of word het niet zoals op het voorbeeld staat. Het patroon bij haken is dus heel belangrijk.

Elke dag loop ik 3x met onze hond hetzelfde rondje. Hij is dat gewent en weet precies waar we heen lopen. Ook dat is een patroon. Toen wij op vakantie waren ging mijn vriendin met onze hond lopen. En zij liep een ander rondje. De eerste paar dagen moest de hond hieraan wennen, maar liep na een paar dagen lekker mee.
Toen wij terug waren van vakantie en ons eigen rondje weer gingen lopen in ons patroon kon ik merken aan de hond dat hij dat niet meer gewend was. En dus wilde hij eigenlijk de andere kant op omdat hij dat nu zo gewent was na 14 dagen.

Zo zie je dus dat je in je leven patronen hebt die je volgt.


En net als bij onze hond kan je die patronen aanpassen en na een paar dagen of weken ben je er zo aan gewent dat je een nieuw patroon hebt gemaakt.

Maar omdat je zo gewent bent aan het patroon om elke ochtend na het opstaan en de kinderen de deur uit zijn gelijk aan het huishouden te beginnen is het lastig om dat ineens anders te gaan doen. Maar misschien heb je er wel heel veel behoefte aan om nadat iedereen de deur uit is ’s morgens eerst met een kop thee op de bank te gaan zitten en een kwartiertje tijd voor jezelf te nemen.

Nog een patroon waar heel veel mensen last van hebben is het scrollen op social media. En voor je het weet ben je een half uur verder.

Patronen kunnen handig zijn, maar je kunt ze ook doorbreken.

Waar je dit bij een haakpatroon niet doet, is het in je dagelijks leven soms nodig om een patroon te doorbreken en anders aan te pakken.

Dus als iedereen ’s morgens weg is eerst die kop thee te drinken voordat je aan het huishouden begint. Of je telefoon ergens neer te leggen waar je er niet makkelijk bij kunt zodat je ook minder vaak onnodig op social media aan het scrollen bent.

Maar hoe doe je dat dan zo’n patroon doorbreken. Want je bent er aan gewent om het op een bepaalde manier te doen. En dat geeft rust en een veilig gevoel.

Als hooggevoelig persoon vind je veranderingen vaak niet prettig. En zo’n patroon doorbreken is wel een verandering.

Begin met kleine stapjes.

Verwacht niet van jezelf dat je van de een op de andere dag ineens rustig op de bank kan gaan zitten met een kop thee. En zeker geen half uur. Lukt dit wel in een keer, super. Heel fijn.
Maar als jij denkt dat gaat me toch nooit lukken, begin dan met een klein stapje.
Zet een kop thee, doe daarna een klein klusje in huis en ga dan even 10 minuten zitten om die thee op te drinken. Tijdens het klusje wat jij doet, is je thee afgekoeld en kan je het gelijk opdrinken.

Wanneer je dan merkt dat je 10 minuten rustig kunt zitten ga je dit opbouwen naar een kwartier, 20 minuten en daarna een half uur. Voel wat bij jou past. Hoe klein je je stapjes gaat zetten.

En wees ook tevreden met die kleine stapjes. Het hoeft niet in een keer te veranderen en een patroon aanpassen kost tijd. Dat doe je niet in 2 dagen. Daar heb je minimaal 2 weken de tijd voor nodig. Omdat het oude patroon zo in je systeem zit mag dat er eerst uit en maakt het ruimte voor een nieuw patroon.

Welk patroon heb jij in jouw leven wat je heel graag zou willen veranderen?

En wat is het eerste kleine stapje wat je gaat zetten om dat te doen?

Als je merkt dat je het lastig vind om het eerste stapje te zetten of niet goed weet wat je eerste stap kan zijn dan weet ik wel wat jouw eerste stap is.

Neem contact met mij op. Ik kijk graag met je mee naar jouw patronen en welke stappen jij kunt gaan zetten om die te veranderen. Zodat je meer tijd voor jezelf kunt creëren, of meer rust in je gezin krijgt of op een positieve manier met je hooggevoeligheid om kunt gaan.

Zet dus je eerste stap en vul het contactformulier in zodat ik met je mee kan kijken en jouw kan helpen met je patronen.

Wil je meer tips over hooggevoeligheid binnen het gezin lezen kijk dan op mijn blogpagina.

Een hooggevoelige moeder die geen tijd voor jezelf heeft?

Een hooggevoelige moeder die geen tijd voor jezelf heeft?

Elke avond weer voelt ze zich moe, leeg, boos, teleurgesteld en overprikkeld.
Deze hooggevoelige moeder heeft het idee dat haar gezin haar niet begrijpt.

Ze staat elke dag klaar voor haar man en haar kinderen. Helpt ze met huiswerk, doet het huishouden, heeft een parttime baan en wanneer ze thuis is rent ze van dokter naar fysio naar specialist en weer terug naar huis om daar alles draaiende te houden.

Het liefst zou ze elke dag tijd voor zichzelf hebben. Al is het maar een uurtje. Om even op te laden. Om even tot rust te komen en een kop thee te drinken met een boek op de bank.

Maar zodra ze zit gaat haar telefoon, roept een van de kinderen, vraagt haar man iets aan haar of bedenkt ze dat ze nog iets is vergeten te doen in huis.

De sfeer in haar gezin wordt er niet beter op. Want ze kan steeds minder geduld opbrengen om alles te doen. Ze raakt elke dag verder overprikkeld en moe. En als iemand iets aan haar vraagt dan kan ze voor haar gevoel alleen maar onaardig antwoord geven of iemand afsnauwen dat ie het zelf maar moet uitzoeken.

Deze moeder zag het allemaal niet meer zo zitten. Ze voelde zich zo moe, tranen liepen over haar wangen toen ze haar verhaal aan mij vertelde en ze wist niet meer wat ze moest doen.

Want ze wil met alle liefde voor haar gezin zorgen en alles doen wat ze van haar vragen. Maar ze wil ook zo graag tijd voor zichzelf. Even geen vragen van de rest van het gezin. Even geen gezeur en even geen vol hoofd.

Het enige wat ze wil is rust.

Deze hooggevoelige moeder was zo druk met haar gezin, haar werk en alle andere dingen die op haar af kwamen de hele week dat ze gewoon geen tijd had of tijd maakte voor zichzelf.

Hierdoor raakte ze steeds verder overprikkeld, moe, geïrriteerd en voelde ze zich enorm opgejaagd en ging ze steeds negatiever over zichzelf denken. Zie je wel, ik ben geen goede moeder want ik loop weer tegen mijn kinderen te schreeuwen. Ik doe het niet goed want de was ligt er nog, het is een rommel in huis. Een vol hoofd met niet helpende gedachten zorgde ervoor dat ze zich nog schuldig ging voelen ook.

Ze lag ’s avonds uren te piekeren over hoe ze dit kon oplossen. Hoe ze ervoor kon zorgen dat ze wel tijd voor zichzelf had elke dag en kon opladen. Maar doordat ze lag te piekeren sliep ze slecht en stond ze ’s morgens al moe op. Waardoor de sfeer in het gezin steeds meer gespannen en onrustig werd.

Wanneer deze moeder voor zichzelf had gekozen en elke dag een uur tijd voor zichzelf had genomen dan was ze minder overprikkeld geweest, had ze tijd om op te laden en had ze veel meer geduld met haar kinderen en haar man.
De sfeer in huis was dan niet zo gespannen geweest en ze had niet zo negatief over zichzelf gedacht waardoor ze nu echt niet lekker in haar vel zat.

Tijdens ons eerste gesprek heb ik met deze hooggevoelige moeder gekeken naar haar weekindeling.


Hoeveel uur werkt ze, hoeveel uur besteed ze aan het huishouden en aan alle afspraken buiten de deur. Hoeveel tijd vragen haar kinderen voor hulp met huiswerk en andere belangrijke dingen.
En hoeveel tijd blijft er dan per dag nog over voor haar.

Toen we dit allemaal helder op papier hadden kreeg ze een enorm inzicht. Er was elke dag wel tijd om voor zichzelf in te delen, alleen nam ze die tijd niet.
Want wanneer ze dat deed, voelde ze zich schuldig. Er was nog zoveel te doen in huis en als zij dan rustig op de bank ging zitten, wat al niet lukte omdat er teveel in haar hoofd gebeurde dat ze niet rustig kon zitten.

Ik heb haar als “huiswerkopdracht” mee gegeven dat ze het in kleine stapjes langzaam gaat opbouwen. We hebben gekeken hoe lang ze minimaal rustig kan zitten zonder zich schuldig te voelen en het idee te hebben dat ze nog van alles moet gaan doen.

Ze dacht dat dit wel 10 minuten ging lukken. Dus was haar opdracht om elke dag 2 × 10 minuten te gaan zitten op de bank met een kop thee.
Wanneer haar kinderen thuis zijn, geeft ze aan haar kinderen aan dat ze even tijd nodig heeft voor zichzelf en als haar thee op is dat ze tijd voor hun heeft. En dat ze zich even zelf moeten vermaken.

Na 3 dagen kreeg ik een appje van haar

Dat het al 2 dagen was gelukt om 2x 10 minuten op de bank te gaan zitten zonder ongemakkelijk en onrustig te worden. En het voelde zo fijn om even niks te doen alleen maar te zitten met haar kop thee.

Ik deel dit verhaal van deze moeder met jouw omdat jij je misschien ook wel zo voelt als deze moeder. Onrustig, spanning in je gezin, je schuldig voelen als je wel even tijd voor jezelf neemt of geen idee hebben waar je de tijd vandaan moet halen om tijd voor jezelf vrij te maken.

Ga voor jezelf eens op een rijtje zetten hoeveel tijd jij kwijt bent met al je bezigheden per week. En hoeveel tijd je “over” zou hebben om voor jezelf te kunnen plannen.

Dit lijkt heel kinderachtig, maar het geeft zoveel inzicht in wat je de hele week met je tijd doet. En wees ook eerlijk in hoeveel tijd je op je telefoon doorbrengt met het scrollen op social media.

Ik ben benieuwd hoeveel tijd jij eigenlijk hebt per week. En als je tijd te kort komt dan moet je bij jezelf eens nadenken wat je uit handen kunt geven of waar je misschien mee moet stoppen.

Vind je het lastig om hiermee aan de slag te gaan? Of heb je vragen over hoe je als hooggevoelige moeder tijd voor jezelf kunt creëren per week?
Ik kijk graag met je mee. Stuur me gerust een bericht of vul het contactformulier op mijn website in. Dan neem ik contact met jou op.

Succes met het maken van een weekoverzicht en je bent altijd welkom met al je vragen.

Lees hier nog meer interessante blogs.

Wat hebben stress en rommel in huis met elkaar te maken?

Wat hebben stress en rommel in huis met elkaar te maken?

Bij mij heel veel. Want wanneer het een rommel in huis is en iedereen zijn spullen laat slingeren zorgt dit bij mij voor rommel en chaos in mijn hoofd.

Ik ben een perfectionist. En soms is dat handig, maar soms ook helemaal niet.
Ik vind het fijn als het netjes is in huis. Dat alles een vaste plek heeft en dat ik dingen makkelijk terug kan vinden.

Dat ik niet heel het huis door hoef te zoeken naar mijn sleutels, dat ene boek wat mijn zoon mee moet naar school of die sokken die mijn andere zoon graag aan wil tijdens gymles.

Maar met 3 mannen/jongens in huis die regelmatig vergeten wat opruimen is of het niet zo nauw nemen met de vaste plaats van alle spullen is het hier regelmatig een troep in huis.

En wat gebeurde er dan. Ik ging me daar heel snel aan irriteren. En liep de hele dag de zooi van al mijn huisgenoten op te ruimen. Met als gevolg dat zij tijd hadden voor leuke dingen doen, of lekker op de bank zaten terwijl ik nog van alles aan het opruimen was.

Ik weet wat je nu denkt. Waarom ruim je dan ook alle troep achter iedereen op, laat ze dat lekker zelf doen, of vraag of ze het zelf willen doen.
Maar dan gebeurde het niet op het moment dat ik dat graag wilde, of het kwam niet te liggen op de plek die ik graag wilde dat het opgeruimd werd.

Dus het kwam er op neer dat ik altijd alles aan het opruimen was en alles netjes maakte en dat de rest eigenlijk alles gewoon kon laten slingeren, want ze wisten toch wel dat het uiteindelijk opgeruimd werd.

Tot het moment kwam dat ik overspannen raakte

Er waren toen een aantal dingen die ik anders moest gaan doen in mijn leven en wat dingen die aangepast moesten worden in ons gezinsleven.

Ik mocht gaan loslaten dat ik altijd alles voor iedereen aan het opruimen was. Dat kunnen ze ook prima zelf. En ik mocht vooral gaan loslaten dat het niet erg is dat sommige spullen dan niet precies op de plaats liggen die ik graag wil maar dat het wel opgeruimd wordt.

Hoe graag ik het los wilde laten, het lukte me niet. Ik bleef onrustig van alle spullen die de jongens lieten liggen in de woonkamer tot ’s avonds. Want dan ruimde ze het wel op. Ze deden het op hun tijd en op hun manier. Maar dat werkte voor mij nog steeds niet. En het kwam erop neer dat ik dus alles bleef opruimen.

Ik had een oplossing gevonden.

Bij de Action kocht ik 3 mooie emmertjes. Ik pakte een hamer en hing deze emmers naast de trap aan de muur. En elke keer wanneer ik dan iets van een van mijn mannen tegenkwam wat opgeruimd moest worden deed ik dat in hun eigen emmer.

Zo was het voor mij opgeruimd in de woonkamer en slingerde er niet van alles rond van iedereen.

Voor mijn mannen was het duidelijk wat ze nog moesten opruimen en hoefde ik het niet te vragen.

Ons emmersysteem werkt voor ons allemaal en geeft rust en overzicht. Ik kan zorgen dat de woonkamer netjes en en dit geeft mijn rust in mijn hoofd en mijn lijf, en de jongens weten allemaal waar ze aan toe zijn en ook dat geeft ze rust.
En doordat alles op een plaats verzameld word voor hun geeft dit overzicht. Want ze stoppen ook regelmatig zelf iets in hun emmer wat mee naar boven moet als ze geen zin hebben om het gelijk op te ruimen.

Dat is voor mij prima. Als het maar niet in de woonkamer rond blijft slingeren.

Vaak zijn het kleine oplossingen voor een groot probleem. Want voor mij was het zeker een groot probleem. Het gaf me stress, waardoor ik onrustig werd, ik tegen mijn huisgenoten begon te snauwen. De sfeer in huis werd gespannen en het opruimen werd echt een vervelend iets in ons gezin.

Door de emmers is het probleem nu opgelost. Krijg ik geen stress meer van alle rommel die overal rondslingert, weten de mannen waar ze aan toe zijn en geeft ons dat als gezin rust en overzicht.

Lopen jullie als gezin nu ook tegen zulke huishoudelijke situaties aan die onrust en spanning geven? En willen jullie meer rust, overzicht en structuur in het gezin?

Maar weet je zelf niet zo goed wat voor kleine oplossingen je daarvoor kunt bedenken?

Neem dan contact met mij op voor een gratis coachgesprek. Ik luister naar jouw verhaal en denk graag mee hoe jullie je probleem kunnen oplossen en daardoor meer rust en grip op je gezinsleven te ervaren.

Het begon een jaar geleden allemaal met vage klachten.

Het begon een jaar geleden allemaal met vage klachten.


Duizelig, moe, snel geïrriteerd, futloos en weinig zin om nog dingen te ondernemen.
Ik zat niet zo lekker in mijn vel. Ik werkte veel in de praktijk, en had nog een baan in loondienst, dus dat was al een puzzel. En daarnaast had ik mijn gezin wat veel aandacht nodig heeft en het huis wat ook niet vanzelf schoon werd.

Ik ben iemand die slecht nee kan zeggen, en graag voor iedereen wilt zorgen. Dat deed ik dan ook. Ik zorgde voor iedereen behalve voor mezelf. Als ik een volle week gewerkt had, deed ik daarnaast ook mijn huishouden nog en regelmatig ging ik tussendoor ergens ook nog bij een vriendin thee drinken. Ik was er dan wel maar met mijn hoofd was ik daar niet aanwezig. Want ik bedacht dan wat er eigenlijk allemaal nog in huis moest gebeuren en wat ik nog allemaal moest doen die dag.
En daardoor ontstonden die vage klachten. Het was een chaos in mijn agenda met veel te veel afspraken en daardoor ook een chaos in mijn hoofd.

Wanneer de telefoon ging was ik bang om op te nemen. Bang dat ik nog een afspraak moest plannen in die overvolle agenda.

Ik had zoveel ballen hoog te houden. En als ik er een liet vallen dan werd ik heel onzeker. Want zie je wel dat ik het fout doe. Of zie je wel dat het aan mij ligt.

Door die chaos gebeurde het dat ik op het verkeerde moment bij een vriendin voor de deur stond om te lunchen. We hadden een week later afgesproken. Ze zei niks op het moment dat ik er was. Maar later vertelde ze me dat ze gelukkig van alles in huis had voor de lunch, maar dat we eigenlijk de week erna hadden afgesproken.

‘S avonds plofte ik moe op de bank voor een kop thee en daarna naar bed.


Om de volgende dag weer moe op te staan. En daarnaast ook vaak duizelig, misselijk en snel boos of geïrriteerd tegen mijn kids.

Na een bezoek aan de huisarts kreeg ik te horen dat ik zwaar overspannen was en tegen een burn-out aanzat. En dat ik echt rust moest gaan nemen en voor mezelf moest gaan zorgen want anders ging het mis.

Dat was een enorm moeilijke stap voor mij. Want ik zorg graag voor andere mensen. Ik moest mijn baan en de praktijk loslaten. Ik moest meer tijd aan mezelf geven en vaker nee zeggen.

De eerste weken ging ik gewoon door met de praktijk. Maar al snel merkte ik dat het echt niet goed ging en dat ik echt alles moest loslaten en stoppen. Ik kwam bij een psycholoog terecht en ik moest elke dag minimaal een uur op de bank zitten met een boek.


Een uur stilzitten.

Dat was een hele grote uitdaging. Langzaam ging ik dat opbouwen. Waar ik begon met 10 minuten werd het al snel een kwartier, een half uur en voor ik het wist, zat ik een uur te lezen op de bank zonder me schuldig te voelen en zonder stress en een opgejaagd gevoel in mijn lijf.

De vage klachten werden minder. Ik nam de tijd om te slapen en uit te rusten. Om mijn week totaal anders in te plannen zodat ik elke dag tijd voor mezelf had om bij te tanken en ik ging mijn dagelijkse dingen weer oppakken.

Toen dat allemaal goed ging, ben ik ook weer langzaam aan het werk gegaan. En dat gaat ook heel goed.

Ik ben mezelf keihard tegengekomen in het afgelopen jaar. Het was een zwaar jaar, maar ik ben er sterker uitgekomen. Ik heb heel veel over mezelf geleerd en ga dingen heel anders doen dan dat ik deed. Ik zorg goed voor mezelf voordat ik voor andere kan en wil zorgen.

Want dat is niet veranderd, Ik wil nog steeds graag voor andere mensen zorgen. Andere mensen helpen.

Herken jij je in mijn verhaal? En wil je hierover wel eens met iemand praten. Ik bied jou graag een luisterend oor.

Neem gerust contact met me op.

×